P: Pracujemy z mężczyzną, który ma semantyczny PPA i popadł w depresję i poczucie beznadziejności. Czy wśród osób z tą diagnozą istnieje ryzyko samobójstwa?

O. Tak. Wiele osób z semantycznym PPA nie przejmuje się swoimi stratami. Jednak pewien odsetek osób (prawdopodobnie 20%) jest świadomy strat i zaniepokojony.

Semantyczny PPA zazwyczaj dotyka ludzi u szczytu kariery i życia rodzinnego. Objawy zaczynają się stopniowo, od trudności w znalezieniu odpowiedniego słowa lub imion przyjaciół. Ludzie potrafią mówić płynnie, ale tracą treść rozmowy, gdy traci się znaczenie coraz większej liczby słów. Wiele osób ma problemy z rozpoznawaniem twarzy i odczytywaniem emocji lub komunikacji niewerbalnej, podczas gdy zdolności wzrokowo-przestrzenne i umiejętność wykonywania obliczeń pozostają zachowane.

Utrata zrozumienia słów i pojęć utrudnia uczestnictwo w działaniach i relacjach, które były dla danej osoby ważne. Ludzie stają się niezdolni do pracy i często otrzymują wcześniejszą rentę socjalną. Role w domu zmieniają się, gdy małżonek kontynuuje pracę lub wraca do pracy, aby zrekompensować utracone dochody. „Niewidzialny” charakter deficytów poznawczych oznacza, że rodzina i przyjaciele mogą nie rozpoznać zmian jako objawów choroby i w towarzystwie danej osoby mogą czuć się zakłopotani lub niecierpliwić.

Gdy semantyka języka zostaje utracona, hobby staje się niemożliwe. Na przykład osoba, która zajmowała się obróbką drewna lub lubiła gotować i bawić się, nie jest już w stanie rozpoznać potrzebnych narzędzi i przyborów, a fan sportu nie rozumie już, co robią gracze na korcie. Z biegiem czasu szczegóły zawodów, zachowań i uczuć, których dana osoba doświadczyła w przeszłości, stają się coraz bardziej niejasne i pozbawione znaczenia. Na przykład jedna osoba mogła stwierdzić, że jest „ojcem”, ale nie była w stanie opisać swojego syna jako dziecka ani tego, co czuł, gdy się urodził, ani nie potrafiła sobie wyobrazić syna mającego własną rodzinę.

Osoby z semantycznym PPA mogą popaść w przygnębienie z powodu tego, jak „głupio” się czują i mogą rozpoznać rosnące obciążenie rodziny. Nowe badania wskazują, że pacjenci z sv-PPA, którzy mieli trudności z projekcją w przyszłość i wykazywali rozhamowane zachowanie, byli narażeni na większe ryzyko. W świetle braku farmakoterapii PPA należy zwrócić szczególną uwagę na wsparcie i interwencję psychospołeczną. Jeżeli dana osoba zaczyna wyrażać poczucie beznadziei lub poczucie, że jej rodzinie byłoby lepiej bez niej, należy ocenić ryzyko samobójstwa. Można rozważyć podanie leków przeciwdepresyjnych i wdrożyć środki ostrożności, takie jak opieka indywidualna, przez całą dobę do czasu, aż personel oceni, że ryzyko zniknęło.