Sommige mensen met FTD zijn zich bewust van hun verliezen en kunnen hun gevoelens en psychische problemen uiten terwijl ze proberen met deze veranderingen om te gaan. Anderen zijn dit bewustzijn kwijtgeraakt en lijken apathisch of onaangedaan door de diagnose. In beide gevallen moet de persoon met FTD zich aanpassen aan een ander leven dat onzeker, leeg, onbekend en eenzaam kan aanvoelen.

Mensen die inzicht hebben in hun ervaringen kunnen baat hebben bij een gesprek met een professional in de geestelijke gezondheidszorg – bij voorkeur iemand met ervaring in de behandeling van neurologische aandoeningen – om hun gevoelens, waaronder depressie en angst, te benoemen en hun verlies te verwerken. Daarnaast bieden professionele therapeutische interventies met behulp van kunst, muziek of dans de mogelijkheid om emoties zonder woorden te uiten en te verwerken. Gestructureerde fysieke activiteiten (zoals wandelen, yoga, basketbal of golf) in een prikkelarme omgeving kunnen een positieve manier bieden om frustratie en andere emoties te kanaliseren. Talrijke studies hebben de positieve impact aangetoond van zowel fysieke activiteit als creatieve kunstvormen op iemands cognitie en stemming, en ze kunnen even gunstig zijn voor mantelzorgers als voor mensen met een diagnose. Naarmate het bewustzijn van deze positieve impact toeneemt, kunnen veel neurologische praktijken, onderzoekscentra en lokale maatschappelijke organisaties families beter doorverwijzen naar lokale aanbieders van dergelijke therapieën.

Als iemand met FTD geen emoties uitdrukt over zijn of haar verlies, ga er dan niet van uit dat die emoties er niet zijn. Deze onuitgesproken emoties kunnen zich vaak uiten in storend gedrag. Maar door de onderliggende emotie aan te pakken, kan dit gedrag worden verminderd. Hun mentale gezondheid en welzijn kunnen enorm baat hebben bij meer betrokkenheid, steun en verbinding.

Het kan verwarrend en overweldigend zijn voor degenen die voor iemand met FTD zorgen om te weten welke benaderingen van zorg het beste zijn, wat prioriteit moet krijgen en hoe ze hun eigen behoeften in evenwicht kunnen brengen met de veranderende behoeften van de gediagnosticeerde persoon. Een belangrijk zorgdoel is om families in elk stadium van de ziekte in contact te brengen met professionals en experts om hen te helpen door de ziekte te navigeren op een manier die het beste leven ondersteunt van zowel de gediagnosticeerde persoon als de gezinsleden die hun zorg beheren.